Veronica wist al vroeg wat ze wilde. Iets met reizen en toerisme. Allen hoe ze dat IETS in moest vullen bleef ongewis. Zelfs nadat ze in de richting toerisme was afgestudeerd. Haar broer, reeds langere tijd toeristengids gaf haar het laatste duwtje in de goede richting.
Veronica: ,,Hij heeft mij inderdaad op het juiste spoor gezet. Want zelfs tijdens mijn studie, die ik hartstikke leuk vond, had ik geen idee. Totdat mijn broer mij een boek over vogels en een verrekijker cadeau deed. Vervolgens begonnen samen de in de omgeving van Kampala en Entebbe de natuur te ontdekken. En dan natuurlijk vooral de vogels. Hij is een hele goede vogelspotter. Kent ze allemaal, ook aan de hand van hun fluittonen. Langzaam leerde ik kijken en herkennen. Maar dat niet alleen. Via de vogels ontdekte ik de wereld van kleren. Het werd één grote ontdekkingsreis.”
Schoonheid
Dat ze in 2015, niet helemaal gepland al jong moeder werd van een zoon, bracht haar niet van haar pad. Ze bleef vogels spotten en bestuderen waardoor de drang om in de natuur te zijn, steeds sterker werd.
Veronica: ,,In de natuur voel ik me thuis en al die schoonheid wil ik delen met anderen. Dus lag uiteindelijk de keuze om als chauffeur/gids aan het werk te gaan voor de hand. Ik vertel mijn gasten ook altijd dat het een kwestie is van naar buiten gaan. Ja, ook als je weer thuis bent. Luister en kijk goed, dan geeft de natuur je heel veel terug. Mijn definitieve beslissing om als gids aan het werk te gaan, kwam na een lange safari met mijn broer. Het was een fantastische reis waarin de bomen en de dieren voelden als een tweede huis waar ik in mocht wonen.”
Zelfstandige gids
In 2017 begon ze als zelfstandige gids als voelde ze zich onderweg niet zelfstandig. ,,Ik reed steeds mee en was dus min of meer afhankelijk van de chauffeur. Ik wilde zelf rijden en dat combineren met het gidsen van bezoekers. Dus ben ik rijslessen gaan nemen en ben geslaagd. Die combinatie geeft mij veel mogelijkheden en vrijheid. Al krijg je nog steeds te maken met vooroordelen. Vooral veel mannen vinden dat dit geen werk is voor een vrouw. Het is een kwestie van doorzetten en niet opgeven. Ruim drie jaar geleden kwam ik bij de Nederlandse reisorganisatie Matoke Tours terecht. Die gaven mij en ook andere vrouwen de kans om aan het werk te gaan. Terwijl er nog te veel conservatieve reisorganisaties zijn die geen vrouwen achter het stuur willen. Natuurlijk gaat dat veranderen maar het kost tijd. Zoals elke verandering tijd kost. Inmiddels werk ik als toergids in Oeganda, Rwanda en Kenia.”
Dat ze veilig rijdt en toch de omgeving scant, bewijst Veronica in de praktijk. Op weg door Lake Mburo Natiol Park in het zuidwesten van Oeganda zet ze bijna voorzichtig de auto stil. ,,Kijk”, zegt ze. ,,Daar een luipaard.” Slechts op pakweg tweehonderd meter ligt de koning van het Park. Ze lacht als ze de verbaasde blikken ziet. ,,Een luipaard is een groot dier, dus makkelijk te zien.”
Dat ’makkelijk’ geldt alleen voor getrainde ogen. Niet alleen ligt dit prachtige dier roerloos, maar de getekende huid zorgt ook nog eens voor een geweldige camouflage. ,,Vooral door het spotten van vogels, leer je heel scherp kijken”, legt ze uit. ,,Mensen rijden, ook door het park vaak te snel en dan zie je niet wat er om je heen gebeurt. Maar het niet zo dat ik altijd maar om mee heen loop te kijken. Bovendien moet je dat met al het verkeer in Kampala zeker niet doen. Hier spot ik allen de boda boda’s, de motortaxi’s waarvan er in de stad duizenden rijden. Die rijden als gekken dus is het niet verstandig om op straat uitgebreid om je heen te kijken zonder op te letten.”
Commentaar
Terug naar haar werk als chauffeur en hoe daar op wordt gereageerd. ,,Nog steeds reageren met name mannen als ze mij achter het stuur zien zitten. Vooral als je buiten de stad komt, krijg je commentaar. Terwijl echt heel veel mannen hier gewoon slechte chauffeurs zijn die zich in het verkeer asociaal gedragen. Hier in Kampala kijkt men er niet van op, als ik langs rij. Trouwens ik trek we er niets van aan. Ik weet wat ik kan en wat een ander daar van vindt, is niet belangrijk.”
Wel vindt ze de manier waarop Oeganda zich op de toeristische kaart zet belangrijk. ,,We hebben heel veel te bieden. De regenwouden, dieren en reptielen. Maar we moeten meer aan marketing doen. Kijk naar de manier waarop Tanzania zich in de markt zet. Over de hele wereld is de Serengeti een begrip. Terwijl ons land zeker zoveel potentie heeft als Tanzania. Niet alleen als het om de natuur gaat, maar ook de hotels en lodges zijn uitstekend. Bovendien kun je prachtige tracks maken. Om ons als grote vakantiebestemming op de kaart te zetten hebben nog wel wat werk te verzetten.”
