Ze glimlacht als ze terugdenkt aan die vermeende toekomst. ,,Na mijn studie ging ik inderdaad bij een bank werken. Uiteindelijk wilde ik accountant worden. Ik heb er zeven jaar gewerkt, al begon dat gaandeweg te knagen. Ik voelde me steeds minder op mijn plek. Ik zag me ook steeds minder als bankier en dacht steeds meer aan een eigen bedrijfje. Dat ondernemen zat er trouwens bij mij al vroeg in. Als kind keek ik altijd al om me heen, hoe je geld kon verdienen. En ik ben altijd een ’doener’ geweest die graag met mijn handen werkte.”
Twijfels
De twijfels en het groeiende ongemak als ze naar haar werk ging, deelde ze met haar zus. Opstappen bij de bank en de nodige zekerheden achter je laten is één, maar wat dan?
,,Ik zag in eerste instantie veel potentie en mogelijkheden in de landbouw. Om daar irrigatietechnieken uit te rollen zodat de gewassen op een slimme manier van voldoende water worden voorzien en er niet onnodig veel liters verloren gaan. Maar daar heb je installaties voor nodig en het geld om te investeren had ik niet. Toch voelde ik dat mijn toekomst op de een of andere manier in het werken als loodgieter lag.”
Justine ging aan het werk in een winkel voor loodgietersbenodigdheden en hield haar ogen goed open. Voor haar begon een periode van ‘learning on the job’.
,,Daar begon ik het vak te leren en merkte dat ik het ook leuk vond. Ik had snel in de gaten dat er in ons land veel loodgieters nodig zijn, al moest ik alles nog leren. Vanaf het kleinste pijpje tot het installeren van een compleet huis. Maar ik merkte aan de vraag ook dat er in ons land een tekort is aan geschoolde loodgieters. Dus ging ik mee met ervaren collega’s om het vak te leren en overal waar ik kon mijn licht op te steken. In het begin merkte ik dat men mij niet meteen serieus nam. De mannen dachten dat een vrouw dit werk niet kon doen. Die gedachte maakte mij alleen maar strijdbaarder om het tegendeel te bewijzen. Juist dat zijn de momenten dat je moet doorzetten.”
Doel voor ogen
Vanaf het moment dat ze als zelfstandig loodgieter begon, had ze één duidelijk doel voor ogen. Samenwerken met meerdere vrouwelijke collega’s.
Vol overtuiging zegt ze: ,,Vrouwen zijn sowieso beter in het leggen van contacten met potentiële klanten. Ik ontmoet nog steeds veel klanten die niet gewend zijn aan vrouwelijke loodgieters. Gek opkijken als we in onze werkkleding binnenkomen. Maar als ik eenmaal met ze heb gepraat, is het in de meeste gevallen oké en kunnen we beginnen. Daarbij realiseren we ons dat de lat voor vrouwen hoger ligt. Er wordt toch kritischer gekeken. Ook al zou dat niet moeten, maar vooroordelen zijn nu eenmaal hardnekkig. Als men vervolgens ziet dat we keurig werk leveren, is dat vooroordeel snel verdwenen. Al blijft het nog steeds een gevecht om te overleven. Wat dat betreft zijn we er nog niet.”
Vaste plek
Inmiddels stuurt Justine zo’n 25 vrouwelijke collega’s aan. Waarbij ze zich, naast haar eigen werk, richt op de werving van nieuwe krachten en de opleiding. Ook zoekt ze ’buiten de deur’ naar samenwerkingsverbanden.
Justine: ,,Het lukt ons steeds meer een vaste plek op de mark te creëren, waardoor mogelijke partijen zien dat we een betrouwbare partner zijn. Inmiddels werken we door het hele land samen met partners op het gebied van irrigatie en solar. Vooral die laatste tak heeft volgens mij met name op het platteland de toekomst. In Oeganda heeft zonne-energie een grote toekomst. Niet alleen voor bedrijven maar ook voor huishoudens. Probleem nu is nog dat de zonnepanelen te duur zijn voor een heel breed gebruik. Ik ben ervan overtuigd dat daar verandering in gaat komen. Ook de overheid kan daar een grote rol in spelen. Bijvoorbeeld in de vorm van subsidies. Bovendien hebben we in Oeganda genoeg water. Zonne-energie en water is voor de irrigatie een ijzersterke combinatie.”
Dat ook de vrouwelijke loodgieter serieus wordt genomen, blijkt uit het feit dat er inmiddels technische scholen zijn waar meisjes terecht kunnen om het vak te leren.
Justine knikt: ,,Ik ben optimistisch over de toekomst al blijft het zaak de aandacht van de markt vast te houden. Dus zijn we ook op internet actief om te laten zien wie we zijn en wat we kunnen.”
Op de foto: Justine (rechts) met collega Gloria op een vakbeurs in Kampala.