In dat ritueel is voorlopig iets veranderd. Een paar weken geleden viel mijn lief met de fiets en brak door de val haar linker bovenarm. Het bleek een gecompliceerde breuk dus het herstel duurt nog even. Dus ga ik nu alleen naar de markt om voor een week aardappels, groenten en fruit in te slaan. Daarover gesproken. Alles is er vers. Van broccoli, via sperziebonen en rode biet naar sla. En via de kazen en het fruit weer terug. Voor wat het fruit betreft. De avocado’s en mango’s die in de Nederlandse supermarkten liggen, zijn een belediging voor de avocado’s en mango’s die je hier qua omvang en smaak mee naar huis neemt. Maar dit terzijde.
Mijn gang over de markt lijkt inmiddels meer op een wekelijks rapportage over de toestand van de ’patiënt’ thuis. Ik ben de auto nog niet uit of de verkeersregelaar komt vragen hoe het met haar gaat. Die vraag herhaalt zich bij elk stalletje. Bovendien speelt godsdienst in Oeganda een grote rol dus eindigt elke gesprekje steevast met: ’we bidden voor haar herstel’. Ik knik dan deemoedig en denk bij zoveel medeleven: ’Baat het niet, het schaadt ook niet.
Op weg naar huis haal ik, zolang het herstel duurt, bij een tentje waar we ook wel eens komen voor thuis coffee to go en wat lekkers mee. Ook daar krijg ik steevast de bekende vraag. Maar bij het weggaan kwam onlangs een van medewerksters met een voorstel: ,,Morgen ga ik naar de kerk, dan neem ik je mee en bidden we samen voor haar herstel.’’
Vanaf de markt gaat er inmiddels al een spervuur van gebeden omhoog. Dus daarvoor hoef ik niet extra mee naar een kerk. Bovendien is ze aan het herstellen en vertrouw ik voorlopig op de uitstekende specialist die zich hier in het aardse met botten en fracturen bezighoudt. Mee met de koffieverkoopster kan altijd nog.
