Ik hoef alleen maar de deur uit te lopen om op het dagelijkse parcours te staan. Op wat boda’s (motortaxi’s) en een enkele bewoner die per auto naar het werk gaat, is de afwezigheid van veel verkeer in deze miljoenenstad een enorme luxe. Niet in de laatste plaats omdat hier trottoirs tot zeldzame bezienswaardigheden zijn verheven.
Het enige echte ‘verkeer’ dat ik tegenkom, zijn collega-wandelaars/buurtbewoners die ook benen strekkend de dag beginnen. Het leuke van die vaste route is dat je degenen die je tegenkomt gaat herkennen. Honden-uitlaters, hardlopers of gewoon wandelaars zonder doel. Nou ja, zonder doel. Het doel is het dagelijks in beweging zijn. Met de geruststellende tienduizend stappen als indicatie goed bezig te zijn. Dat er op dat tijdstip heel wat buurtbewoners met hetzelfde idee de dag beginnen, is een extra motivatie om in beweging te blijven. Bovendien schept de herkenning een band en het ’ good morning to you’ is bijna een mantra geworden.
Al lopend probeer ik ’een praatje maken met’ tot een minimum te beperken. Daar heb ik tenslotte de wekker niet voor gezet. Toch probeerde onlangs een jonge vrouw, die ik niet kende, mij staande te houden. Met een kleine versnelling probeerde ik haar duidelijk te maken, niet geïnteresseerd te zijn. Voor mij was daarmee de kous af. Daar dacht zij echter heel anders over. Ze vroeg hoe het met me ging. Met een afwerende lichaamstaal maakte ik haar duidelijk ons gesprek als beëindigd te beschouwen. Die houding ontmoedigde haar niet. Integendeel, ze vroeg om mijn telefoonnummer. Waarna meteen de vraag volgde, of ik werk voor haar had. Toen viel bij mij het kwartje. Een baan is hier vooral onder jongeren een groot goed. Dus heiligt het doel de middelen om aan de bak te komen. Daarvoor worden alle mogelijke middelen ingezet. Zoals het tot stilstaan dwingen van een nietsvermoedende wandelaar.