Op deze digitale Goed Doelen Markt kan een scheve scheiding of even net niet lachen in de camera zomaar tot gevolg hebben dat de weldoener elders in de wereld met een simpel ’swijpje’ de financiële kraan niet eens laat druppelen. Diens duim is al lang op weg naar het volgende portretje dat mogelijk wel zijn of haar ’weldoeners-geweten’ kietelt. Als dat gevoel eenmaal door de aderen van de Sinterklaas-in-spé vloeit, gaan voor de uitverkorene de euro’s rollen. De achterblijvers rest slechts een houtje om op te kauwen.
Sommige zelfbenoemde hulpverleners zijn zo tevreden met zichzelf, dat iedereen dat vooral ongevraagd moet weten. Afgelopen weekend ging ik met mijn partner in de stad een kopje koffie drinken. Aan de tafel naast ons zat een viertal van een organisatie die zich ontfermd over weeskinderen. Herkenbaar aan de hesjes waarop dat in grote letters stond vermeld. Hoezo ga je met zo’n hesje in een restaurant zitten? Een van hen was zelfs gehuld in een T-shirt met een levensgrote foto waarop ze zelf stond met een ’zielig’ kindje in de armen. Luid kakelend banjerde ze, alles en iedereen in de weg lopend al filmend door het restaurant. Het ontbrak er nog aan dat ze ook nog in zingen zou uitbarsten om ons te vergasten op een nog slechtere versie van ‘We are the world’, waarvan het origineel al pijn doet aan je oren.
Nee, ik ben niet tegen iets goeds doen voor een ander. Maar met dat luidkeels verkondigen ervan degradeer je kwetsbare kinderen tot hulpstukken waarmee het eigen ego wordt opgepoetst. Ik zou zeggen, blaas wat minder hoog van de toren en kijk eens hoe bijvoorbeeld het Rode Kruis, Artsen zonder Grenzen of Oxfam te werk gaan. Ervaren organisaties die zonder toeters en bellen daar waar nodig, hulp bieden. Als die lawaaimakers daar naar kijken, komen ze er snel achter dat bescheidenheid en wat minder theater ze beter past. Met als extra voordeel dat ik rustig van mijn koffie kan genieten.