Wereldtopper Sadat is koning van de Nijl

Interview

Sadat Kawawa (1992) groeide op in de buurt van Jinja, een Oegandees stadje aan de oevers van de Nijl. Oevers die voor de jonge Sadat vertrouwd terrein waren. Daar aan het water speelde hij niet alleen met zijn vriendjes maar zag ook hoe de internationale top van het kajakken naar Jinja kwam om te trainen op deze iconische rivier. ’Dat wil ik ook’, dacht hij. Dat was toen. Inmiddels behoort hij al jaren tot de wereldtop, is hij ’King of the Nile’ en maakten zowel CNN als Red Bull een documentaire over zijn leven als professioneel kajakker.

July 8, 2025

,,Ik had het geluk dat ik als kind opgroeide aan de oevers van de Nijl ”, zegt de goedlachse Sadat. ,,Ik was altijd in de buurt van het water te vinden. Moeders deden de was terwijl vaders visten. Daar tussendoor speelde ik met mijn vriendjes. Tegelijk keek ik naar de kajakkers die op de rivier kwamen trainen. Al snel voelde ik me aangetrokken door kajakken. En die roep werd alleen maar sterker en sterker. Zeker toen er steeds meer kajakkers bij ons in de buurt kwamen trainen. Ik zag hoe ze het water ingingen terwijl ik op de wal stond te kijken en dacht: ’dit wil ik ook.’ Maar mijn Engels was nog niet al te best en kwam niet verder dan: ’Hello how are you”. Bovendien had ik als kind al helemaal geen geld om een kajak te kopen. Dus ook geen idee hoe ik mijn droom kon waarmaken.’’

Niet alleen waren er geen middelen voor Sadat om zo’n felbegeerde kajak te kopen. Ook vonden de kajakkers het niet verantwoord om de kleine Sadat in een van hun boten het water op te sturen. Bovendien was het duur materiaal, waar ze zuinig op waren.

Sadat: ,,Natuurlijk snapte ik dat. Maar ik gaf niet op en vroeg of ik hun boot naar de rivier mocht dragen voor 500 shilling (12 cent). Maar in plaats van het geld, vroeg ik meteen of ik steeds tien minuten les kon krijgen. Een paar vonden mijn vasthoudendheid zo leuk dat ze me niet alleen het geld gaven, ook al was dat niet veel, maar ook de lessen die ik zo graag wilde.”

Talent

Al heel snel werd het bovenmatige talent van Sadat ontdekt. Men zag hoe hij vanaf het eerste moment in zo’n kajak één werd met de rivier.

Sadat: ,,Ik voelde me vanaf de eerste les thuis in een kajak. Dat gaf meteen vertrouwen en ik was ook niet bang om al snel het ruigere water op te zoeken. Natuurlijk ging niet alles vanzelf en ben ook best een paar keer bang geweest. Het omrollen met de kajak (Eskimo-rol) is de eerste keren echt wel beangstigend. Vooral ook omdat je makkelijk je oriëntatie kwijt raakt en dan wordt het gevaarlijk. Je moet in een kajak sowieso altijd rustig blijven. Maar die eerste keer dat ik omrolde was ik echt bang. Je ligt ondersteboven in het water. Tegelijkertijd moet je oppassen dat je niet heel veel water binnenkrijgt en vooral je benen gebruiken. In het begin moet je dat allemaal onthouden. Terwijl je eerste reactie is: ik wil hier zo snel mogelijk uit. Dan is het extra belangrijk kalm te blijven en te doen wat je is geleerd. Bovendien train je altijd met iemand in de buurt, dus echt mis kan het eigenlijk niet gaan. Maar daar denk je in het begin niet aan als je ondersteboven in het water ligt. Ik leerde te vertrouwen op mijn techniek waardoor ik me ook heel snel comfortabel voelde als ik ondersteboven dreef. Al moet je ook na al die jaren altijd blijven oppassen. Zeker als je alleen en ver weg bent van de oever. In principe ga je nooit alleen kajakken maar soms is er niemand die mee kan en dan ga ik toch. Ja, dan realiseer ik me wel dat ik een risico neem.”

Uitstekende zwemmer

Ook is Sadat een uitstekende zwemmer. In zijn sport is dat uiteraard een pré.

Sadat: ,,Er verdrinken in Oeganda nog steeds veel te veel kinderen die het water niet gewend zijn en de gevaren daardoor niet zien. Dat maakt vooral de meren extra gevaarlijk omdat er geen rustige overgang is van ondiep naar diep. Als je vanaf een strand het water in loopt wordt het langzaamaan steeds dieper. Hier doe je twee stappen en het is gelijk meters diep.”

Rond zijn zestiende begon Sadat mee te doen aan echte competities. Daarover zegt hij: ,,Toen ik begon was dat behoorlijk jong. Maar tegenwoordig zie je al kids van twaalf. De sport heeft de laatste tien jaar een enorme vlucht genomen. Dat geldt zeker ook voor het topmateriaal. Jammer genoeg is daar hier in Oeganda nog moeilijk aan te komen. Het meeste komt uit Zuid-Afrika of Europa. Daardoor blijft het duur om aan te schaffen.”