Klein voel je je ook al varend over deze enorme rivier langs knorrige nijlpaarden. Bij het zien van deze enorme Nijl bewoners werd het motorvlet waarin we met z’n tweeën plus gids zaten, een soort luciferdoosje. Aangezien deze types van gemiddeld drieduizend kilo nogal humeurig en onvoorspelbaar zijn, bleven we op gepaste afstand. Op de oever lagen krokodillen, waaronder exemplaren van meer dan tien meter, hun eieren uit te broeden. We gingen er vlak langs terwijl de gids geruststellend en blijmoedig uitlegde dat ze juist in deze periode bloedlink zijn.
Dat laatste gold weer niet voor een groep witte neushoorns in de Ziwa Rhino Sanctuary dat we ook bezochten. Het is een fiks reservaat waar tegen de zestig witte neushoorns onder permanente bewaking leven. Zolang er, vooral in China, nog zoveel idioten wonen die allerlei krachten aan de hoorns van deze dieren toekennen, is zware bewaking nodig om stropen te voorkomen. Als niet-kenner keek ik verbaasd naar een indrukwekkende groepje dat onder de bomen en struiken de schaduw had opgezocht. De gids had het duidelijk over witte neushoorns maar de dieren waar ik bijna oog in oog mee stond, waren toch echt zwart. Uitleg leerde dat de witte neushoorn een witte brede lip heeft, waarmee hij graast. Hun zwarte neven en nichten elders eten juist takken en bladeren en zijn daarvoor uitgerust met een puntige lip. Ondanks dat de witte neushoorn veel groter is dan zijn of haar zwarte tegenvoeter, zijn ze rustiger dan de kleinere agressievere zwarte neef/nicht.
Al was het wel even slikken toen de enorme bul van het gezelschap overeind kwam en pas echt duidelijk werd hoe groot zo’n dier is. In mijn oor hoorde ik de gids fluisteren dat er, ook zonder veilig hek, niks aan de hand is als je rustig blijft en niet te veel lawaai maakt. Bovendien, vertelde hij, dat ze heel kort van memory zijn, dus heel snel zouden vergeten waarom ze kwaad werden. Oog in oog met zo’n mastodont laat je het wel uit je hoofd om deze goede raad te negeren. Daar deed die vergeetachtigheid niks aan af. Stilletjes trokken we ons terug terwijl we achter ons het mannetje een enorme scheet hoorde geven. In mijn fantasie klonk het als een afscheid, ook al blijft het een merkwaardige manier van gedag zeggen.