Over drek, paaseieren, rattenplaag en geluk

Vanuit Kampala, waar ik alweer twee jaar woon, kijk ik vanuit de verte naar Nederland. De zomertijd is in Nederland ingegaan. Scheelt weer een uur in de belafspraken. Bovendien is de lente begonnen. Bomen en struiken hullen zich in een teer bijna lichtgevend groen. In Kampala kennen we die bijzondere veranderingen niet. Hier is het gewoon altijd groen. Net zoals we geen jaargetijden kennen. Het is zomer-, of regentijd.

Over kleuren gesproken. De gemeenteraadsverkiezingen zijn achter de rug en Nederland is weer een stukje bruiner geworden. Het extreemrechtse broederschap speelde in tal van gemeenten partijtjes armdrukken om te kijken wie de polsstok het verst in de drek durfde te steken.  

Zo zijn er van afstand berichtjes in de media die mij opvallen. Vergeleken met wat er allemaal echt loos is in de wereld, is het natuurlijk klein bier.  Maar toch. Zo las ik dat de omroep Ongehoord Nederland dakloos is geworden. Niemand van de andere omroepen wil samen gehoord of gezien worden met dit obscure clubje. Ach, Thierry heeft in het partijkantoor vast nog wel een kamertje vrij om zijn geliefde ’Ongehoord’ in de lucht te houden. Trouwens, ze kunnen er ook gewoon mee stoppen. Er verdwijnen tenslotte genoeg programma’s vanwege een gebrek aan gewicht van de buis.

De liefhebber van het simpele chocolade paaseitje heeft het ook al moeilijk. De gekleurde wikkeltjes laten weinig los over de inhoud. De tijd van de simpele keus tussen melk of bitter ligt definitief achter ons. Er blijken maar liefst 154 smaken in omloop te zijn, dus dat wordt flink snoepen om te ontdekken welke smaak bij jou past. Bovendien staat het eten van chocola momenteel bijna gelijk aan het naar binnen werken van goudstaafjes. Tegelijk is ook het verstoppen van eieren een dure traditie geworden. Zeker als je ze niet kunt vinden.

Ik las ook dat veel Nederlandse steden gebukt gaan onder een ratten- en muizenplaag. Overal wordt naarstig gezocht naar oplossingen. Ik zag een ’scherpschutter’ langskomen die trots vertelde inmiddels 25.000 ratten neergelegd te hebben. Maar volgens mij komt men niet verder dan symptoombestrijding. Ik denk dat de familie Rat elke dag bekijkt in welke wijk wat op het menu staat. In het weekend een puntje pizza of een broodje shoarma. Doordeweeks eten deze smulpapen wat de pot schaft. Met dank aan bewoners en bezoekers die in de binnensteden op straat complete vuilnisbelten achterlaten.

Maar laten we tijdens de paasdagen niet te veel somberen. Nederland blijkt, als het om levenskwaliteit gaat, op alle internationale lijstjes nog steeds torenhoog te scoren. Voor een land waar klagen tot het nationale erfgoed behoort, is dat een geruststellende gedachte.