Nathalie en Sadat in IJsland - eigen foto

Twee maanden per jaar is ze arts in Hoorn – Nathalie van den Brekel runt in Oeganda rafting-bedrijfje

De in Huizen opgegroeide Nathalie van den Brekel (1993) werd arts, maar verkoos het avontuur boven zekerheden. Een avontuur dat haar uiteindelijk naar Oeganda bracht waar ze als arts-zijn ook een raftingbedrijfje runt. Dat doet ze samen met haar partner Sadat Kawawa, een professioneel kajakker. Daarnaast werkt ze elke zomer een paar maanden voor de thuiszorgorganisatie De Omring in het West-Friese Hoorn.

tijdens covid is mijn pasie voor raften ontstaan

KAMPALA – De in Huizen opgegroeide Nathalie van den Brekel (1993) werd arts, maar verkoos het avontuur boven zekerheden. Een avontuur  dat haar uiteindelijk naar Oeganda bracht waar ze als arts-zijn ook een raftingbedrijfje runt. Dat doet ze samen met haar partner Sadat Kawawa, een professioneel kajakker. Daarnaast werkt ze elke zomer een paar maanden voor de thuiszorgorganisatie De Omring in het West-Friese Hoorn.

Tijdens haar studie en coschappen schreef ze zich in voor een uitwisseling van studenten. Ze kon kiezen voor een gynaecologie-stage in Ghana, Tanzania of Oeganda. ,,Iedereen koos voor Tanzania maar ik wilde als enige naar Oeganda. Mijn tante heeft er ooit gewoond, dat heeft misschien onbewust mijn keuze bepaald.  Tijdens de stage heb ik ook veel door het land kunnen reizen. Onder andere naar Jinja, een stad aan de Nijl om te gaan  raften. Daar heb ik mijn man Sadat ontmoet. In zijn sport  behoort hij tot  de wereldtop. CNN en ook Red Bull hebben een mooie documentaire over hem gemaakt.’’

Oppakken

Weer in Nederland pakte Nathalie haar studie weer op en leek Oeganda steeds verder weg. Totdat ze een paar maanden later plots een appje van Sadat kreeg. ,,Hij was verhuisd naar IJsland voor wedstrijden en of ik nog single was.’’ Lachend: ,,Hij voegde eraan toe:  ,,IJsland ligt dicht bij Amsterdam dus langskomen kon geen probleem zijn. Daarna zochten we elkaar met tussenpozen op. Tijdens wedstrijden in Spanje in 2017 vertelde Sadat terug te gaan naar Oeganda en niet meer terug kwam.  Dat was het moment dat ik dacht: ’Ik wil hem niet meer kwijt. En omdat ik tijdens mijn stage erg naar mijn zin had gehad in Oeganda, leek het mij een goed idee om mee te gaan.”

In 2020 kwam Covid. Hoewel Oeganda te boek stond als een van de meest strenge landen op het gebied van controles heeft Nathalie het als een ’van de meest ontspannen tijden uit haar leven ervaren’. ,,We woonden even buiten Jinja in een huis aan de Nijl.  We konden nauwelijks iets doen, dus gingen we bijna dagelijks het water op. De boten lagen er toch. Daar is mijn passie voor het raften ontstaan. In november van dat jaar kon ik naar Nederland om mijn diploma op te halen. Sadat kwam in december waar ik hem vertelde dat ik als arts op Aruba aan het werk kon. Hij wilde wel mee en vlak voordat we vertrokken, vroeg hij mij ten huwelijk.”

Begin 2023 besloten ze terug te gaan naar Oeganda. Nathalie: ,,We voelden alle twee de behoefte om ons daar voor een aantal jaren te settelen. Bovendien leefde bij ons het idee om een rafting-bedrijfje op te starten. We ontdekten de Birira rivier in het zuidwesten van Oeganda. Je vaart door de jungle. En omdat de rivier niet zo breed is,  voelt het alsof de natuur je omarmt. We waren meteen verkocht. Mensen moeten maar op de site  Sana Gorilla Rafting kijken, dan zien ze hoe prachtig het daar is.”

Raften in zuidwest Oeganda

Naar Hoorn

In diezelfde zomer van 2023 vertrok Nathalie naar Nederland om een paar maanden bij De Omring in Hoorn te werken. ,,Dat ik in West-Friesland terechtkwam, was toeval. Gewoon via een uitzendbureau. De Omring kampte met personeelstekorten en waren blij met mij en ik met hen. Dus ben ik gebleven. Bovendien moet ik als arts genoeg klinische uren in Nederland maken om mijn BIG-registratie te houden. De rest van het jaar ben ik vanuit Oeganda ook nog drie nachten in de week als arts verbonden aan een telefonische hulpdienst voor de ouderenzorg in Nederland. Soms heb ik wel vijftig telefoontjes per nacht.”

Taboe

Ze vervolgt: ,,Door die gesprekken tijdens mijn diensten ervaar ik ook de verschillen in de manier waarop men hier en in Nederland bijvoorbeeld met de dood omgaat. In Nederland is de dood toch nog steeds een taboe. Het leven moet zo lang mogelijk maakbaar zijn. Daarvoor wordt ook technisch alles uit de kast getrokken. Ik heb daar wel moeite mee. Dan vraag ik me weleens af of er wel  genoeg wordt gekeken naar de kwaliteit van zo’n laatste levensfase. In Oeganda voel je veel meer de acceptatie dat het leven eindig is. Als mensen hier een heel leven achter de rug hebben, en de dood nadert, is er denk ik veel meer acceptatie. Natuurlijk is er ook het verdriet en rouw na een overlijden. Tegelijk is er bij de achterblijvers ook het rotsvaste vertrouwen dat er na het overlijden van een dierbare iets goeds gaat komen.’’

Nathalie en Sadat samen bij een waterval in Oeganda